چه زود گذشت.

بيست و دو روز از ماه پر خير و بركت رمضان را عرض مي كنم. هر سال كه به دهه ي سوّم اين ماه عزيز كه نزديك مي شويم دلم مي گيرد. فرا رسيدن ماه مبارك رمضان، مثل ديدار عزيزي مي ماند كه وقت آمدنش بسيار خوشحال و شادمان مي شويم و چون به وقت رفتن نزديك مي شود بوي دلتنگي در فضا مي پيچد.

امشب، به ياد شب بيست و سوّم ماه مبارك رمضان سال گذشته افتادم.

معمولاً رسم بر اين است كه مسلمانان به حرمت اين ماه عزيز و به دليل از دست ندادن روزها و شبهاي پر فيض آن و خصوصاً محروم نشدن از روزه گرفتن، در اين ماه ِ پر بركت قصد مسافرت نمي كنند. اما سال گذشته در پي درد شديدي در دست راستم كه به اوج خود رسيده بود، ناچار شدم در ابتداي اين ماه عزيز براي معالجه به شهر ديگري بروم.

در محل زندگي من- جزيره زيباي كيش- بر خلاف بُعد سياحتي و جاذبه هاي زيباي گردشگري خوبي كه مسافران از آن راضي و بهره مندند، براي بوميان و ساكنين جزيره از خيلي جهات- از جمله مقوله  پزشكي و درمان- كمّي و كاستي هاي بسياري دارد. اين است كه بسياري از معالجات پزشكي در شهرهاي ديگر يا پايتخت انجام مي شود.

يادم است ترس از نتيجه ي عمل از طرفي و محروم شدن از روزه گرفتن و نيز محروم كردن ناخواسته ي همراهم نيز از اين فيض الهي بسيار دلگير و دلتنگم كرده بود.

به حول و قوّه ي الهي و با دعاي خير اطرافيان و دوستان خوبم - كه برخي از آنها از خوانندگان ِ خوب اين وبلاگ هستند - نتيجه ي عمل خوب بود و چند روز پس از بهبودي - كه درست مصادف شده بود با ليالي نوراني قدر - در قلبم به جاي آنهمه دلتنگي و ناراحتي اوليه، خوشحالي زايد الوصفي جاي گرفته بود. زيرا سعادت زيارت يكي از امامزاده هاي معصوم(ع) كه بسيار دوستش دارم نيز در آن سفر مبارك و در چنین شب عظیمی نصيبم شده بود.

در آن شب عزيز و در آن زيارتگاه پاك، به ياد تمام دوستان و اطرافیان بودم و از خداي متعال سلامتي، خير و سعادتشان را درخواست كردم.

امسال به هر طريقي از برخي از آن عزيزان دور شدم؛ اما همواره ياد و خاطرشان در ذهنم نقش پر رنگي دارد و وقتي با روي خجل در مقابل پروردگار مهربانم مي ايستم، همواره دعاگويشان هستم.

امشب، آخرين شبِ قدر ماه مبارك رمضان سال 1428 هجري قمري است. چه خوب است كه قدر اين لحظات پر فضيلت را بدانيم و از ياد هم غافل نباشيم؛ التماس دعا. 

اِلـهى اِنْ كانَ قَدْ دَنا اَجَلى وَ لَمْ يُقَرِّبْنى مِنْكَ

خدايا اگر مرگم نزديك شده ولى كردارم مرا به تو نزديك نكرده

عَمَلى فَقَدْ جَعَلْتُ الاِْعْتِرافَ اِلَيْكَ بِذَنْبى وَسآئِلَ عِلَلى

مـن اعـتراف به گناهم را وسيله عذر خويش به درگاهت قرار دهم

اِلـهى اِنْ عَفَوْتَ فَمَنْ اَوْلى مِنْكَ بِالْعَفْوِ وَ اِنْ عَذَّبْتَ فَمَنْ اَعْدَلُ مِنْكَ فِى الْحُكْمِ

خدايا اگر درگذرى كيست كه سزاوارتر از تو بـه گـذشـت بـاشـد و اگـر عـذاب كـنـى پـس كـيـسـت

كـه در حـكـم عادل تر از تو باشد

ارْحَمْ فىِ هذِهِ الدُّنْيا غُرْبَتى وَ عِنْدَ الْمَوْتِ كُرْبَتى وَ فِى الْقَبْرِ وَحْدَتى

رحم كن در اين دنيا به غربتم و هنگام مرگ به غمزدگي ام و در قبر به تنهايي ام

وَ فِى اللَّحْدِ وَحْشَتى وَ اِذا نُشِرْتُ لِلْحِسابِ بَيْنَ يَدَيْكَ ذُلَّ مَوْقِفى

و در لحد به وحشت و بى كسي ام و هنگامى كه در برابرت به پاى حسابم آورند

 به خوارى جـايگاهم رحم كن

وَاغْفِرْ لى ما خَفِىَ عَلَى الاَّْدَمِيّينَ مِنْ عَمَلى وَ اَدِمْ لى ما بِهِ

و بيامرز براى من آنچه از كردارم كه بر مردم پوشيده مانده و ادامه بده برايم آنچه را كه بدان مرا

سَتَرْتَنى وَارْحَمْنى صَريعاً عَلَى الْفِراشِ تُقَلِّبُنى اَيْدى اَحِبَّتى

پوشاندى و در آن حال كه در بستر مرگ افتاده و دست هاى ياران مرا به اين سو و آن سو كنند

 بـر مـن رحـم كـن

وَ تَفَضَّلْ عَلَىَّ مَمْدوُداً عَلَى الْمُغْتَسَلِ يُقَلِّبُنى صالِحُ جيرَتى وَ تَحَنَّنْ عَلَىَّ مَحْموُلاً

و در آن حال كه روى سنگ غسّالخانه دراز كشيده ام و همسايگان شايسته ام

به اينطرف و آنطرف مى گردانند بـر مـن تـفـضّـل كـن

قَدْ تَناوَلَ الاَْقْرِبآءُ  اَطْرافَ جَِنازَتى وَجُدْ عَلَىَّ مَنْقوُلاً

هـنـگـامـى كـه خويشان اطراف جنازه ام را بر دوش گرفته اند با من مهربانى فرما

قَدْ نَزَلْتُ بِكَ وَحيداً فى حُفْرَتى وَارْحَمْ فى ذلِكَ الْبَيْتِ الْجَديدِ غُرْبَتى

و هنگامى كه تك و تنها در ميان گودال قبر بر تو وارد شوم بر من بخشش كن و به غربت من

در آن خانه تازه و نو رحم كن

حَتّى لا اَسْتَاْنِسَ بِغَيْرِكَ

به طورى كه بجز تو انس نگيرم

اشک عاشقان را به مرواريدی بدل کن تا ديگر هيچ گوهر فروشی دغدغه گوهر نداشته باشد

چين و شکن صورت عاشقان را به دريايی بدل کن تا ديگر هيچ غواصی ترس بی ابی نداشته باشد

لبهای داغمه بسته از اه عاشقان را به کويری مبدل کن که ديگر هيچ درويشی فکر چله نشينی در کوير نباشد

چشمهای به خون نشسته ی عاشقان را به لاله های سرخ تبديل کن که ديگر نداشتن لاله دل هيچ باغبانی را به درد نياورد

خدايا پروردگارا"

با تمام سخاوتت بگذار عاشقان هميشه در غم عشق بسوزند تا هميشه کسی باشد که ثنا گويی تو باشد

مگر می شود بدون عشق ترا فرياد کرد

مگر ميشود بدون داغ عشق وجود بی نهايتت را در آغوش گرفت

مگر اين ممکن است که کمری که از داغ عشق نشکسته باشد برای تو به رکوع رود

و چه بی خردند آنانی که ميگويند عشق معجزه ندارد

معجزه عشق همين را بس که سر هرعاشقی را به درگاهت به خاک پاک می کشاند

وذکر سجده را بر لبانشان جاری می سازد

خدايا پروردگارا "

من عاشقم معجزه عشق را دريافتم و سر تسليم بر آستانت فرود آوردم 

  مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي،

اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند.

 گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد.

 گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند.

گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد.

 گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد.

مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

                               دوستت دارم مادر

                                                      روزت مبارک 

 تولد بانوي سرور زنان عالم يگانه دخت نبي ، ام ابيها  رو خدمت تمامي مادران علي الخصوص مادر عزيزم و تمامي مادران شهدا و همچنين فرزند عزيزش گل نرگس مهدي فاطمه تبريك ميگم...

انگار همه حسرتای عالم تو دلم نشست، حتی تصورشم شیرین و امیدبخشه

 پیام این بود :

روزی برصفحه تقویم خواهند نوشت : تعطیل --> روز ظهور امام زمان علیه السلام

 
به امید اینکه هرچه زودتر لحظه موعود از راه برسه ....  

سلام آقایم

          سلام مولایم 

خنکای صبح است ... نزدیک اذان 

دلم گرفته پر میکشد به این آسمان ابری 

بغض سنگینم آب میشود نم نم ... ولی هنوز عجیب بر جاست

مانده ام ...

در بی پناهی این انتظار های هفته به هفته 

مولاجان    تا ظهر ظهورتان چند آفتاب مانده است !!! ؟

تا میعادگاه نگاه ما چند پرده باقیست  ؟

اقا جان !!!

نسیم میوزد 

به خود میگویم شاید میان این هوا و حوالی این صدای قیام درخت است به احترام شما 

اما چه دشوار است که این احساسم باشد ولی ...!!!

ولی من نتوانم به بغض ادراکم تلنگر بزنم

که در میان حضور شما بشکند و بر پوست فضای عطراگین از گرد راهتان دست  کشد 

چشمهایم از این بی پناهی دیدار در آیند

و اشک هایم تبرک شوند 

صدای اذان می آید

باید بروم با این اروز که نمازم را روزی اقتدا بر شما اقامه کنم

                    اللهمَّ صلِّی علی محمد و آلِ محمد و عجِّل فَرَجَهُم .

                                          اللّهُمُّ عَجِّل لِوَلیک الفَرَج

۲۶ خرداد, ۱۳۸۶ توسط حاج آقا

در هیاهوی این همه غروب

همه چیز مرا سپرده به اندوه

و فقر حضورتان

می خواهم رها کنم ورها شوم

غروب کنم و طلوع شوم

بسپارم و سپرده شوم

بگذرم و عبور شوم

             عبور شوم از همین اکنونی که معبر تمامی اندوه ها هستم

و این جمعه چاره ای جز خواستن قلب دنیایم را ندارم

چرا که این تکه تکه دیگر نای بند خوردن ندارد

این بار در توانم نیست گفتن واژه ی عجل فرجه

 چون انقدر تاریکم که خود را دور از تمام حقایق مینگرم

محتاجم

چون همیشه که محتاجم

.

.

.

( یه بغض . سانسور ادامه ... )

آقا سلام این جمعه منتظرت باشیم... ؟؟؟